The majestic Mt.Pinatubo

"Love conquers all..."

As we conquered the majestic Mt.Pinatubo during the valentines day of 2016. The experience was extraordinary for me and my husband Nuel. It was our first time to go out together in this kind of adventure after seven years of being a couple.

Selfie at Mt.Pinatubo crater lake. 

Mt.Pinatubo renewed our relationship. 

Being married for four years our relationship seems just a typical husband and wife. We live to earn for our daily expenses. We go out in the mall with our kids, buy the stuffs that we need, then go home. We seldom date each other after our wedding. It seems boring, right? But don't get me wrong...we have a happy family, we just forget dating for a while and concentrate in our responsibilities as parents to our children.

Until such time that he went home from his three years contract in Taiwan. Before his homecoming, we been talking to go in Palawan with the kids. But because of practicality (again!) we decided to just buy a car for our family. Case settled, we cancelled the Palawan trip. And I honestly feel bad.

My husband know how outgoing I am. I know that he missed me so much. So in exchange to Palawan trip I decided to book Mt.Pinatubo trek for the two of us since it is more affordable and it will only require us one whole day.

Celebration of life,  love and success. 

Our Mt.Pinatubo adventure was celebration of life, love and success as I finished my Certificate in Teaching last February 12. I inquired the available slots of Mt.Pinatubo Adventure Phils. and their only available was February 14 (yehey instant valentines date for us!) And since my birthday is approaching (Febraury 17) our trip became triple celebration.

Knowing how much he loves me and with the "celebrations" that I mentioned above...I knew it, he said "YES" to me when I asked him to go with me in this adventure.

And so our adventure begins...

From Zaragoza, Nueva Ecija (his hometown) we rode a jeepney going to Capas, Tarlac.

Selfie at the jeepney. We are "selfie"couple you know :)

Since we are both first timer in Capas, we first looked for the meeting place that our coordinator told us, the Mcdo Capas Junction. Took quick snacks and looked  for nearest inn, hotel or resort that we can stay for the night of February 13. Luckily, few meters away from Mcdo, there is the VES Garden Resort...so instant "staycation" for us! Yipeee!

Our "love ko 'to" moment. 

How can we forget the villa number 5 of VES Garden Resort #love

We enjoyed the night of February 13 in the said resort. My husband had a quick gym routine in the VES Fitnes Center and right after he accompanied me in the pool area for night swimming. 

My hubby during his gym routine. 

Me at the poolside. 

We highly recommend the place for short stay before your Pinatubo adventure. 

The adventure

We're ready at 3am of February 14 for our Mt.Pinatubo crater lake adventure. From VES we walked going to the Mcdo  Capas Junction and waited for our service going to Sta.Juliana, Capas Tarlac. Since we are only joiners, we joined the team and registered at 4am in DENR station at Sta.Juliana. 

We were grouped by five in Kuya Danny's home, signed necessary permit and documents. And there you go, we experienced the bumpy ride in 4x4 from DENR station to the Mt.Pinatubo. 

The 2 hours 4x4 bumpy ride was really fun. It's like a racing of 4x4, everyone wants to go first. And since we have the "most astig driver" all the water splashes to us as we traverse the way going to Mt.Pinatubo crater lake. I can't stop my self to said "wow! astig mo kuya!" every time our service go down and up in the road. 

Since we left the DENR office at 5am, we did not see the view going to the crater, but when the sun shines...wow, the place was really amazing! Parang wala ako sa Pilipinas. 

Our service.

The amazing view going up to the crater. 

From the point where the 4x4 need to wait for us, we traverse the rocky way going to the first rest station for one hour. Don't ask me how many time I fell because of the slippery rocks...hahaha many times dear since there are waters flowing all the way. And it became really funny when you saw your husband laughing at you and counting how many times you fall. Ohhh so ungentle-man hubby! I almost ruined my note 3! hahaha But still enjoyed it. 

On our way, we met Aetas and have some "selfie" with them. The aeta kids greeted us with their cute smiles. We gave them food as reward...I wish I was able to bring books and clothes for them, but I will next time. Please bring some when you visit.

The aeta kids are so cute when they said "selfie!"

Hmmm...when I saw this sign, I screamed and said "What? our trek will just start here? One hour na tayong naglalakad kuya." So, our guide explained that before all the 4x4 was able to reach this point but because of soil erosion, the way going up here was ruined. And that explain why the sign seems wrong. 

Sign in the rest station. 

From the rest station we trek, 20 minutes, because we're senior citizen (as the sign said), going up to the majestic crater lake of Mt.Pinatubo. The way up is easy...although you have to be careful and watch your step because of  slippery rocks. 

The trek from the 4x4 station up to the crater lake was literally leg breaking but it was easier compared to my Mt.Pico de Loro experienced. 

With our co-passenger in the 4x4, we actually don't know them personally but we took this as our remembrance as a team. 

Us in the welcome signage od Mt.Pinatubo Crater Lake. 

Since our teammates were all extremist we were able to come first (among the other group/tourist) in the crater lake. We have this opportunity to take photos without any photo bomber in the background. The other guest was not able get clear photos from the welcome signage because many groups had arrived and busy taking photos in the background. 

There you go...finally we arrived in the majestic, amazing, beautiful crater lake of Mt.Pinatubo. The place was really "beautiful disaster" as mentioned in the movie of KatNiel, Crazy Beautiful You. 

All the weary was gone just by looking at the beautiful scenery of Mt.Pinatubo crater lake. This valentines date was the best so far. This advance birthday celebration is really amazing. This graduation gift is really wow...thank you G!

Even the Mt.Pinatubo crater lake is in hearth shape. 

Few of our pictures in the crater lake. 

If you would ask me the activities that you can do while at the crater lake...hmmm, you can have sort of "kulitan' with your partner (the usual us) or the gang (if your with barkada). But the things that we really did are, have some picnic in the side of the crater and afterwards, think how lucky we are to witness this paint like scenery and imagine how it exploded years back. Imagine, all the beauty that we saw was a product of that volcanic eruption years back. Tragedy that resulted to this beautiful scenery. Indeed a beautiful disaster!

Our picnic kind of date in the Mt.Pinatubo crater lake. 

Experiencing Mt.Pinatubo together was an amazing experience for us. It marks another chapter of our relationship as husband and wife. During that very moment, we already planned our next adventure, this time his birthday climb. May God permits that to happen. 

That moment together will always be cherished as we conquers another page of our married life. He will be forever my partner...'till our next adventure hon! Thanks God for this wonderful experience. 

If you want to experience the Mt.Pinatubo, look for Mt.Pinatubo Adventure Phils. for hassle free booking of your adventure. 

'till my next climb! 

My "YOLO" pose at the Mt.Pinatubo crater lake.

Mt.Pico de Loro

Hindi ko maipaliwanag ang kagalakan sa aking puso sa tuwing aakyat ako sa isang bundok. Hindi ko rin alam kung saan ako kumukuha ng lakas ng loob upang akyatin ang pinakamataas ng parte nito. Daig ko pa ang naka-high sapagkat hindi ako nakakaramdam ng anumang pagod habang ang mga kasama ko ay nangangapos na ng hininga at tila ba nais ng sumuko.

Isa ang Mt.Pico de Loro sa pinaka-challenging na bundok na aking na-akyat. Bago pa lamang ang araw ng aming pag-akyat, ako at aking mga kaibigan ay nagbasa na ng mga blog post tungkol sa bundok na ito. Sa mga larawan pa lamang na aming nakikita alam namin na hindi ganon kadali ang magiging pag-akyat namin lalo na sa "monolith" o ang tinaguriang "parrot's peak." 

Nagsimula ang aming grupo na umakyat alas-6 ng umaga. Madalim pa ang paligid at panaka-naka ang pagpatak ng ulan, sa tuwing tatanungin namin ang aming guide, ang sagot niya sa amin, hamog lamang at hindi ulan ang pumapatak sa aming mga ulo.

Mahamog pa ng narating ng aming grupo ang campsite ng Mt.Pico de Loro

Ang Mt.Pico de Loro ay mayroong walong istasyon bago makarating sa campsite. Sa campsite makikita mo ng kabuuan ang "summit" at ang "monolith" ng Mt.Pico de Loro. Dito rin nagtatayo ng tent ang mga mountaineers na nag-o-overnight sa bundok. Mayroong mga tindahan sa campsite kung saan makakabili ng mga inumin at pagkain na maaring makapawi ng iyong uhaw at gutom matapos mong lakarin at akyatin ang walong istasyon ng Mt. Pico de Loro.

Ang aking "You only live once (YOLO) pose" sa Mt.Pico de Loro. Nasa aking harapan ang "summit" at monolith ng bundok. 

Mula sa campsite iniwan na namin ang mga gamit sa mga kasamahang hindi na nagnais na umakyat sa summit. Ang pag-akyat sa summit ang pinakamahirap na parte ng pag-akyat sa bundok na ito. Karamihan sa amin ay halos gumapang na upang makarating sa pinakamataas na bahagi ng Mt.Pico de Loro. 

Paakyat ng summit. 

"Thumbs-up" matapos maakyat ang summit. 

Labis ang kaligayan ng aming grupo ng marami pa sa amin ang kinayang umakyat sa summit. 

Ang summit ang pinakamataas na parte ng Mt.Pico de Loro, ng marating ito ng aming grupo ay ni hindi namin makita ang tanawin sa ibaba dahil sa kapal ng hamog. Ang ilan sa aming mga kasamahan ay hindi rin makatayo sapagkat malakas ang hangin na tila ba kaya kaming tangayin. 

Mula sampo, lima lamang sa aming grupo ang nagpasyang umakyat ng monolith. Ang parte kasing ito ng bundok ay para lamang sa mga "extremist", mga taong may sa sapat na lakas ng loob na akyatin ang mapanganib na parte ng bundok. 

Isa ako sa limang umakyat ng "monolith." Hindi ko rin alam kung saan ako kumuha ng sapat na tapang, ng mga oras na iyon, naisip ko na hindi makukumpleto ang pag-akyat ko sa Mt.Pico de Loro kung hindi ako sasamang umakyat sa Monolith. Kasama ang aking Ninang Bezt, at mga katrabaho at kaibigan na sina Joram, Jett at Modz, buong tapang naming inakyat ang monolith ng Mt.Pico de Loro. 

Kuha bago umakyat ng monolith. 

Nakakanginig tuhod na pose maakbayan lang ang tinaguriang "parrot's peak."

Limang matatapang na tumanggap ng hamon na akyatin ang Mt.Pico de Loro's monolith. 

Ang "final challenge" ay ang pag-akyat sa "parrot's peak." Paikot naming inakyat ang mataas na batong ito. Dumaan sa makitid at paikot na daan sa monolith kung saan tila ba tanaw mo na ang iyong kamatayan oras na magkamali ang iyong paghakbang. Gumamit din kami ng lubid pababa at paakyat sa bahaging ito ng Mt.Pico de Loro. 

Labis ang kasiyahan na aming nadama ng marating namin ang tuktok ng parrot's peak. Mula sa taas ay tuwang-tuwa naming nasilayan ang ganda ng tanawin ng Cavite at Batangas. Tuwing mahahawi ang mga hamog at ulap, napapasigaw namin tinatawag ang mga kasamahang iniwan namin sa summit. 

Ngiti ng tagumpay ng marating namin ang tuktok ng monolith ng Mt.Pico de Loro. 

Ang pag-akyat sa Mt.Pico de Loro ay isang magandang karanasan na aking ikukwento sa lahat ng mga taong katulad kong nagmamahal sa kabundukan. Mga taong kinakapos ng tapang na harapin ang hamon sa pag-akyat ng bundok at mga taong may sapat na tapang ngunit walang sapat na panahon upang makaniig ang magandang bahaging ito ng kalikasan. Nais kong malaman ng lahat kung ano ang maari nilang makita at maranasan sa bawat pag-akyat. Kung gaano kapayapa at kagaan sa puso ang paminsang malayo ka sa magulong mundo na ating ginagalawan. Kung gaano kasarap sa pakiramdam na mag-slow down, upang makalanghap ng sariwang hangin na papayapa sa iyong puso at isipan. Kung paanong ang takot ay mapapalitan ng lakas at kaligayahan sa tuwing mapagtatagumpayan mo ang bawat pag-akyat. 

Umakyat ka ng bundok hindi para magyabang sa mga kaibigan mo sa social media. Masarap sa pakiramdam na makakuha ng maraming "likes" ang mga larawan mo sa bawat bundok na iyong inakyat ngunit mas masarap sa pakiramdam ang makaramdam ka na abu't langit na kapayapaan habang nasa pinakatuktok ka ng bundok na iyong inakyat. 

Subukan mong magmuni-muni sa tuktok ng mga bundok...mararamdaman mo kung gaano kadakila ang Diyos na lumikha ng bawat kabundukan. Mararamdaman mo kung gaano ka kamahal ng Diyos upang bigyan ka ng maayos at masayang buhay. 

Masayang pagkakataon. Ang swerte ko mahal ako ng Panginoon na lumikha ng lahat ng bagay. Hinayaan niya akong maakyat ang bundok upang pahalagahan ang lahat ng buhay. Mula sa maliit na langgam na aking nadaanan paakyat sa Mt.Pico de Loro, sa malamig na dampi ng bawat hamog, mabining huni ng mga ibon sa kagubatan at kaluskos ng mga hayop na aking kinakatakutan labis-labis ang pasasalamat ko Panginoong Jesus...hanggang sa aking muling pag-akayat! 

PS. Nakababa kami ng Mt.Pico de Loro ng 1:30pm.Sa mga nais umakyat sa Mt.Pico de Loro maari ninyong tawagan ang aming guide na si Kuya Etong sa 0921-624-2284. 

#climb02042016

Dreams and Closure

If it's coincidence or not, does it matter?

This is the question that been bothering me today, October 6, 2015, after that dream.

I keep on asking myself, why do I need to know that certain event in his life? And why does this message was thrown to me by heaven tru my dreams?

Dreaming is a normal thing to me. But it is the very first time that my dream convey news or event about someone who is very dear to me six years ago.

In a room, he touched me from my head down to my feet. It brings back the feelings of longing that I already forgotten. In my dream, I cried. In reality I am asking myself, why do I need to cry for him in that dream? Because long time ago, I really cry for him until such time I get tired of crying. And until now, I believe that he is not worth my tears.

In that church, he is in front of me with his bride. I am looking at him, he is staring at me back. There is someone, tall masculine man without face who is comforting me. He is beside me, helping me to feel alright. I don't even know what I feel or think by then. But then In my dreams, I run, he followed me with all his things or baggage in his hands...

I woke up. Chated his cousin in facebook, and tell her about my dreams. The cousin confirmed, he is getting married.

I went in front of my mirror and whispered, 'He is getting married.' All the memories came back...i was teary-eyed. Yes, after six years I almost cry again because of him. And our memories and the heartaches hunted me on my way to school, at my class, and during my lunch break...

It was lunch break, I asked my colleagues about my dreams. A Christian colleague told me, 'it's a vision.' She asked me the details of my dreams...then explained it to me. I think she's right, even everything happen six years ago, I still have to know the reason behind that dream.

Closure...yeah we never have closure. And maybe one of us need that to go on in our own life. Maybe he needs closure? Or maybe me...do I?

Until now...I am asking myself, why do I need to see him in my dreams? This will remain unanswered until such time that we meet again. But then again, does it matter? He is my past, once became the most important person in my life. But that was before and will never happen again.

Brand new o 2nd hand?

2nd hand o brand new?
Photos: from the web
Edited by: GMZamora

Brand new o second hand?

Matagal-tagal na rin naman kaming ng cha-chat ng mahal kong asawa about buying our dream car (maka-dream car naman ako di ba?). Nalalapit na kasi ang paguwe niya mula sa tatlong taong pagtatrabaho sa abroad. 

We been talking about this things for a long time na nga, nagsasawa na rin akong maghanap ng options, options at options. Nagsawa na rin si google sa pag-search para sa akin.At first, we are so focused in buying a 2nd hand car dahil hindi naman kalakihan ang ipon namin. Nais lang naman namin na magkaroon ng sariling sasakyan na kung magkakataon ay kauna-unahang bagay na maipupundar namin dalawa bilang mag-asawa. Lakasan lang loob yan sabi pa namin sa isa't-isa.

Ngunit tulad ng isang relasyon, habang dumarami ang nakakaalam, dumarami ang nakikialam sa aming plano (nabasa ko lang ito sa news-feed ng friend ko sa fb..haha). Hey you..oo, ikaw nga! Don't take it negatively, dahil napakalaking tulong ng payo mo at nagpapasalamat kami sa iyo ngayun pa lang. 

Ang sasakyan ay itinuturing na status symbol. Ang bilang ng gulong ng sasakyan na pag-aari ng isang tao ay makakapagsabi ng katayuan mo sa lipunan. At dahil dakilang commuter lang ako (sa ngayon), alam mo na kung saan ako nabibilang. 

Nabanggit ko lang naman yan para sa susunod kong punto. Nais namin bumili ng sasakyan bilang personal na gamit ng lumalaki naming pamilya, at service para sa pinapangarap na negosyo sa paguwe niya. Nais rin namin na mag-joyride kasama ang mga mahal naming anak para kahit papaano ay mapunan ang tatlong taong tiniis namin habang hindi namin siya nakakasama. Kaya ano nga ba talaga ang dapat, brand new o 2nd hand? 

Ang sabi sa artikulong nabasa ko sa web,"Used cars can be a good way to go. But to apply a broad rule that "used is the best" is idiotic. While used cars are a good purchase for some people, new cars are great choice for other." 

Karamihan sa mga payo sa akin ng mga taong nakaalam na nais kong bumili ng sasakyan ay, "Mag-brand new ka na lang, sakit sa ulo yan. Pati sira kasi kasama sa bibilin mo." 

Ngunit sa tuwing iisipin ko ang monthly payment ng brand new car na babayaran namin sa loob ng limang taon, napapaisip uli ako. Kaya ba namin? 

Sa business page ng Inquirer.net, may artikulong isinulat si Randell Tionsong, isang financial analyst, ang nakaagaw ng aking pansin. Ang sabi niya, "Should I buy brand new or second hand car?" Tanong na siya mismong nais kong hanapan ng kasagutan. 

Nagbigay si Tiongson na magandang halimbawa ng pagbili ng brand new at second hand cars, gumamit siya ng "real numbers" upang ipaliwanag ang kanyang punto. At ipinayo niya ang mga sumusunod: 

Una, kung cash mong bibilin ang kotse, 2nd hand ang bilin mo dahil higit na mas mura; 

Pangalawa, kung bibili ka tru "auto-loan facility", maaring brand new o 2nd hand ang bilin mo, ngunit para sa kanya mas pipiliin niya ay brand new sapagkat ayaw niyang "sumakit ang kanyang ulo" sa mga problemang kaakibat ng pagbili ng 2nd hand na sasakyan unless mayroong kang malaking ipon para sa maintenance nito (well wala naman kami non); 

Pangatlo, ang pagbili ng sasakyan ay hindi dapat nakabase lamang sa halaga at benepisyo nito. Kung ito ay magpapagaan ng buhay at makakatulong sa hanapbuhay at negosyo inirerekomda niya ang "brand new" sapagkat ito ay importanteng bagay (convinience and more income); at 

Panghuli, ang pinakamahalagang dapat isipin ay ang "budget". Kung bibili ka ng sasakyan at magiging dahilan ito ng iyong kakulangan sa pagsustento sa pangunahing pangangailangan ng inyong pamilya tulad ng pagkain, pag-aaral ng mga anak, pambili ng gatas (para sa amin) at iba pa, mariing ipanapayo ni Tiongson na ipagpaliban muna ang pagbili ng brand new o 2nd hand "dream car" hanggang sa magkaroon ka na ng sapat na pangtustos sa iyong mga pangangailangan. 

Wheewwwwwwwwww! So ano nga ba, brand new, 2nd hand o huwag na lang muna? 

Well, may limang buwan pa kami para pag-isipan ng mabuti ang lahat.Ikaw may plano ka rin ba? Ano sa tingin mo ang nais mo brand new, 2nd hand o huwag na lang muna?   

We want to here from you, dahil ang suhestiyon mo ay mahalaga. 

P.S. Dream car kasi ang nais naming mag-asawa, nangangarap na lang nga di ba, baka puwede namang brand new na! haha 

Reference: business.inquirer.net
           iwillteachyoutoberich.com

Open Letter

Dear you, 

Alam kong maraming pagkakataon na naiinis ka sa akin, dahil insensitive ako, selfish, mayabang, feeling maganda, feeling matalino o hindi kaya'y may nagawa akong mga bagay na hindi mo nagustuhan. Maaaring nasaktan kita dahil nasaktan ko ang pride mo...o hindi kaya'y hindi ko napahalagahan ang mga taong mahalaga sa iyo. 

Pasensya na ha..alin man ang dahilan hindi ko sinasadyang inisin o galitin ka. Baka nga isa ka pa sa mga taong nais kong lapitan, maka-close pero sadyang hindi ko lang alam kung paano. 

Madalas kasing tahimik lang ako. Nagoobserba, nagiisip. Hindi rin naman ako pakialamera kaya ayoko ding pinakikialaman ng iba. Masaya kasi ako na ako ang nagdedesisyon sa buhay ko. Masaya ako kapag pakiramdam ko malaya ako. Parang noong estudyante pa lang ako...isang notebook at ballpen lang ang kasama ko ayos na. Doon kasi malaya kong naisusulat ang nasa puso at isipan ko na walang nakikialam, walang nanghuhusga. 

Tamad ako? Oo aminado naman ako lalo na sa mga gawaing bahay, wala nga akong masyadong alam don hindi ba. Minsan nga narinig ko ang nanay ko, "isoli mo sa akin ang anak ko kapag ayaw nyo na sa kanya dahil tamad siya." Sa trabaho kadalasan inaantok ako, sadyang antukin naman kasi talaga ako, pero handa ko naman tapusin ang mga dapat tapusin at simulan ang dapat simulan. Huwag kang mag-alala sisikapin kong maging masipag para sa sarili ko, sa mga anak ko, sa pamilya ko, hala sige na nga, para na rin sa iyo. 

Madamot ako? Hindi naman talaga ako madamot, pinahahalagahan ko lang ang mayroon ako. Ganoon ata talaga kapag na-deprive ka sa mga bagay na nais mo noong panahong wala pang pambili ang pamilya mo. Hindi ako madamot, mapagpahalaga ako sa mga gamit ko. Masinop ako sasarili kong paraan (dahil hindi nman maayos ang mga gamit sa bahay man o sa opisina). Ayokong ginagamit ng iba ang gamit ko lalo na at hindi pinagpaalam, pero handa naman kitang pahiramin ng kahit ano, basta pagpaalam mo. Ito ata ang naituro sa akin ng ilang taong pagtira sa dormitoryo at boarding house, ang akin ay akin at ang sa iyo ay iyo. 

Hindi ako sweet? Sweet ako, tanong mo pa sa asawa ko. Hindi nga lang ako "showy" kaya siguro hindi mo nakikita. Sa ibang tao? Well, sweet naman ako sa paraang alam ko na maaaring hindi para sa iyo. 

Mapagkimkim ako ng sama ng loob? Ano ka ba...paano mong nalaman? Nababasa mo ba ang nasa loob ko? Hindi ako nagkikim ng sama ng loob, kadalasan nga pagnakatulog ako, paggising wala na. Kaya kung may samaan tayo ng loob noon at hindi natin napagusapan, malamang nakatulog na ako at paggising ko iba na ang naramdaman ko.

Ang gusto ko lang naman maging ayos tayo, kahit hindi close, basta totoo ka kapag kaharap kita at lalo na kapag nakatalikod ka. At sana lagi mo tatandaan people hated me for three reasons:

1. they hate themselves
2. they want to be me; and 
3. they see me as a threat. 

Sino ka ba sa tatlong yan? 

Kahit ano pa ang sagot mo..peace na tayo, oo mahal kita at nais kitang maging kaibigan! :) 



Nagmamahal, 

Gladys May